نام علمی: Heliotropium spp.

نام انگلیسی: Turnsole, Heliotrop, Cherry – pie

Boraginaceae

دیگرنامهای فارسی: آفتاب پرست، گیاه عقرب

گل آفتاب پرست حدود 250 گونه دارد که 20 گونه آن سمی بوده و حاوی آلکالوئیدهای پیرولیزیدین است. بیش از 15 گونه از این گیاه در ایران تا کنون شناسایی شده اند.

شاخه : گیاهان گلدار

رده : تک لپه ای ها

راسته : مارچوبه‌ای‌ها (Asparagales)

 تیره : سریشیان (Asphodelaceae)

این گیاه بومی آفریقای شمالی و شرق آفریقا است.

Aloe Vera به عنوان يك گياه طبی سابقه طولانی دارد و قدمت استفاده از آن به سال 1750 قبل از ميلاد مسيح (ع) برمی گردد. امروزه اين گياه در اغلب مناطق نيمه گرمسيری و گرمسيری از قبيل منطقه كارائيب، جنوب ايالات متحده، آمريكای لاتين و خاورميانه می رويد. بسياری از مردم نيز اين گياه را در گلدانهای كوچک در منازل خود به منظور درمان سوختگيها و بريدگيهای جزئی پرورش می دهند.

نام علمی: Kochia scoparia

نام های انگلیسی: Summer cypress, burning bush, annual mock cypress, belvider

نامهای فارسی: جاروی قزوینی، لافاره، کاچی، هاشا، چاروب، جاروب زمینی

Chenopodiaceae

جاروی قزوینی گیاهی یکساله به بلندی 15 تا 30 سانتی متر، پرشاخه و سبز یا به طرف پائین قرمز شونده است. ساقه و شاخه ها رو به بالا بوده و در بخش فوقانی از کرک پوشیده شده اند. برگ ها متناوب، سرنیزه ای یا خطی – سرنیزه ای با سه رگبرگ و به طرف دمبرگ باریک می شوند. گل آذین سنبله ای شکل و گلها یک یا دوتایی و تا 5 تایی می باشند. دانه ها تخم مرغی و طول آنها 2 – 5/1 میلی متر است. محل رویش این گیاه غرب و مرکز ایران، اصفهان، همدان، شمال خراسان و یزد می باشد.

نام انگلیسی: Lavender

نام علمی: Lavandula

نام علمی:Stephanotis floribanda

نام انگلیسی:Wax Flower – Madagascar Jasmine

یاسمن معطر و زیبای ماداگاسکار یا به شکل پرپشت رشد می کند ویا رشد ضعیفی داشته برگهایش را از دست می دهد. اگر گیاه خود را خوب نگهداری کرده باشید، می توانید از آن قلمه نیز تهیه کنید، در غیر این صورت شما حتی گیاه اصلی خود را نیز از دست خواهید داد.

گیاه سالم و جوانه هایی را تولید می کند که هم می توانید قبل از گلدهی و هم بعد از گل دهی از آنها برای تکثیر استفاده کنید. از اواسط بهار تا اوایل تابستان، با استفاده از یک چاقوی تیز قلمه های انتهایی ساقه را به طول 10 سانتی متر جدا کنید. ابتدا آنها را در پودر هورمون ریشه زایی فروبرده، سپس هریک را در گلدانی متوسط حاوی کمپوست مخصوص بذر و قلمه بکارید. قلمه ها را با کیسه پلاستیکی شفاف بپوشانید. خاک را کمی مرطوب کنید و قلمه ها را در شرایط نور مناسب، ولی دور از تابش مستقیم خورشید، در دمای 21 – 20 درجه نگاه دارید.

ریشه دهی آرام انجام می گیرد و ممکن است حتی تا 3 ماه طول بکشد. بعد از ریشه دهی، زمانیکه گیاه جدید شروع به رشد می کند، کیسه پلاستیکی را بردارید و هر دو قلمه را در گلدان بزرگتری حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت بکارید تا یک حلقه سیمی در دو جهت مخالف رشد کنند و یا 2 تا 3 قلمه را در گلدانی بزرگ بکارید تا در طول یک میله چوبی بلند رشد کنند.

آبیاری بیش از اندازه، بویژه در مراحل تکثیر نباید انجام گیرد.   

نام علمی: Nerium oleander

نامهای انگلیسی:Oleander, Rose bay, Rose laural, South sea rose

نام های فارسی: خرزهره، جاروجور، گیش، کیش، ژاله، شبرنگ

Apocynaceae

خرزهره گیاهی است چند ساله که به صورت بوته ای و یا درختچه می روید. این گیاه که بومی مناطق مدیترانه ای است، به عنوان گیاه زینتی در بسیاری از نقاط دنیا کاشته می شود. خرزهره در تمام طول سال سبز بوده و دارای رشد سریعی است بطوری که معمولاً هر سال یکبار هرس می شود. برگ های آن سبز تیره با قوامی چرمی و رگبرگ های واضح، باریک، نیزه ای کشیده به طول 10 تا 20 سانتی متر هستند. گلها به رنگ های متنوع و در فصول گرم ظاهر می شوند.

نام علمی: Cirisum arvense

دیگر نام های فارسی: حنظل، هنچل، فنک، شری، خربزه روباه

نام انگلیسی: Colocynth – colocynth gourd – bitter cucumber – bitter apple

هندوانه ابوجهل گیاهی علفی، چند ساله و دارای ساقه های خوابیده یا پیچکدار و بالا رونده و پوشیده از تار است. برگهای آن متناوب، منقسم به لوبهای متعدد دندانه دار، پوشیده از تار و دارای ظاهری به رنگ مایل به سفید در سطح تحتانی پهنک آن است و از کناره آنها پیچک هایی خارج می شود که موجب اتصال گیاه به تکیه گاه می شود.

گلهای آن نر و ماده جداگانه روی یک پایه و به رنگ زرد نارنجی است. میوه کروی بر رنگ زرد به بزرگی یک پرتغال با پوست نازک ولی سخت با مغز سفید و دانه های سفید و بیضی شکل است.

این گیاه در لرستان، خوزستان، فارس، کرمان، بندرعباس، بلوچستان، خراسان، تهران و یزد می روید.

میوه هندوانه ی ابوجهل حاوی گلیکوزیدی با طعم بسیار تلخ به نام کولوسینتین (Colocynthin) است.

خوردن میوه این گیاه برای انسان موجب کولین حاد (Acute colitis) و اسهال خونی می شود. تجویز میوه ی گیاه به مقدار 250 میلی گرم برای هر کیلو وزن بدن در گوسفند، حتی برای طولانی مدت هم ایجاد مسمومیت در این دام نمی کند اما مصرف توام برگ و میوه آن با دوز های بیشتر از 250 میلی گرم در کیلو وزن بدن موجب پیدایش نشانه های اسهال، بی اشتهایی، دیس پنه، کاهش وزن و مرگ در عرض 4 ساعت تا 25 روز شده است. در این مورد افزایش اوره، کراتینین و پتاسیم سرم و کاهش کلسیم و پروتئین آن دیده شده است.

نام علمی :   Ficus benjamina

جنسی از گیاهان تیره آرتوکارپه ها Artocarpees می باشد.

یكی از موفق ترین و زیباترین گیاهان آپارتمانی در سازش با محیط ومكانهای سرپوشیده است. بسیار زیبا است و زیبایی خاصی به منزل شما می بخشد از خانواده انجیر ( موراسه ) با برگهای کوچک  که رنگ سفید و سبز به صورت ابلق در آن دیده می شود برگهای سبز روشن و بیضی شكل و نوك تیز ، شاخه ها دارای خاصیت ارتجاعی و آویزان و مجنون در هوای آزاد ارتفاع آن به ۵ متر می رسد معمولاً بنجامین را به دلیل حساسیت بالا و مقاومت کم در برابر عوامل محیطی روی فیکوس بنجامین پیوند می زنند تا مقاومتر شود که اگر در صورت مشاهده برگهای سبز یکنواخت چون مربوط به پایه است بهتر است قطع شوند تا گیاه ابلق بهتر رشد کند، به نور بیشتری نسبت به سایر گیاهان آپارتمانی نیازمند است تابش مستقیم نور آفتاب بخصوص از پشت شیشه به برگها صدمه وارد می نماید .

بالاخره وبلاگ شخصیم راه افتاد هنوز میزون نیست و نوشته هاش سر سری اما قول می دم که بهتر بشه برای رفتن به وبلاگ شخصیم کلیک کنید

بیشتر مواد تنظیم کننده ی رشد، عموماً رشد را تحریک می کنند و رشد و نمو را در تکامل مورفولوژیکی گیاهی به هم ربط  می دهند. یک گروه از مواد گوناگون وجود دارند که در فرایند هماهنگی رشد، عموماً از رشد جلوگیری می کنند. این مواد، بازدارنده های رشد نامیده می شوند. رایج ترین بازدارنده ها ترکیبات حلقوی مثل فنولها و لاکتونها هستند اما آلکالوئیدها، بعضی از الکل ها، اسیدهای آلی و چرب و حتی یونهای فلزی هم می توانند به عنوان بازدارنده ها عمل کنند.

نام علمی:   Clivia Miniata

تکثیر این گیاه کمی مشکل بوده و به دقت و مهارت زیادی نیازدارد، زیرا این گیاه از طریق پاجوشهایی که مجاور پایه مادری، بین برگهای تسمه ای شکل، غده ها و ریشه ها بوجود آمده اند، تکثیر می شود. اواخرتابستان که گلدهی گیاه به پایان رسید، گیاه رابداشته و طوری جداکنید که بتوانید به پاجوشها دست پیدا کنید. پاجوشهایی را که به اندازه کافی بزرگ شده اند می توانید با استفاده از یک چاقوی تیز به آرامی جدا و به تنهایی در گلدان کشت نمود. هرپاجوش باید شامل حداقل سه یا چهاربرگ بوده و طول آن حدود 25 سانتی متر باشد.

عمل جداسازی پاجوش و گیاه مادری را با دقت انجام دهید. سپس هرپاجوش را درگلدان متوسطی حاوی کمپوست با پایه پیت قرار دهید . قلمه ها را در دمای 20- 18 درجه نگاه دارید و به طور منظم خیس یا خشک بودن خاک را کنترل کنید، زیرا آبیاری به موقع، به ویژه در مراحل اولیه و حساس تکثیر ، درسرعت ریشه دهی بسیار موثر است. زمانیکه گیاه به اندازه کافی ریشه داد     می تواند به رشد طبیعی خود ادامه دهد.

معرفی دانشگاهها، مؤسسات پژوهشی، فرهنگستانها و انجمن های علمی مرتبط با کشاورزی

بید سیب زمینی یکی از محصولات کشاورزی بسیار مهم در دنیا و کشور ما می باشد. در حال حاضر سیب زمینی در اکثر استانهای کشور کشت می شود و به دلیل کشت ارقام پرمحصول و رسیدگی های بهتر در سالهای اخیر، عملکرد این محصول در هکتار بالارفته است و در صورتی که تولیدکنندگان این محصول به توصیه مروجین کشاورزی عمل کنند عملکرد تولید در هکتار  افزایش یافته و نهایتاً علاوه بر تامین نیازهای داخلی با صدور سیبب زمینی مرغوب به خارج از کشور درآمد بیشتری عاید آنان خواهد شد.

معمولاً بوته و غده سیب زمینی دارای آفاتی است که در طول دوره رشد گیاه به آن آسیب رسانده و در نهایت  مقدار محصول را پائین می آورند. یکی از این آفات که متاسفانه از سال 64 برای اولین بار در کرج مشاهده گردید، بید سیب زمینی می باشد. این آفت از مهمترین آفات سیب زمینی در دنیا بوده و در اکثر کشورهای دنیا انتشار دارد. این حشره بوته سیب زمینی را در مزرعه آلوده نموده و در آخر فصل از طریق انتقال غده های آلوده به تخم یا کرم به انبار موجب می شود که در طول فصل زمستان چنانچه انبار نسبتاً گرم باشد به زاد و ولد خود ادامه می دهد و در نتیجه خسارت زیادی به غده ها در انبار وارد می سازد. بنابراین جا دارد که تولیدکنندگان سیب زمینی این آفت را به خوبی شناخته و درصدد مبارزه با آن باشند تا محصولی که با این همه زحمت تهیه می شود به وسیله این آفت موذی از بین نرود.

مقدمه:

مواد غذائی به قسمتهائی از بدنه ی گیاهان و نسوج حیوانات اطلاق می شود که برای انسان قابل خوردن بوده و معده و روده ی بشر توانا به هضم و جذب آن باشند. البته تمام مواد گیاهی و حیوانی قابل خوردن نیستند و بشر در درازای تاریخ زیست خود پی به وجود بخشهای سودمند آنها برده است. بنابراین تنها قسمتها مفید و قابل هضم آنها خوراک انسان را تشکیل می دهند تمام مواد غذائی، از عسل گرفته تا حنظل را می توان خورد. اما هر غذائی بسته به مقدار وزن و حجم آن می تواند غذا، دارو و یا سم باشد. مثلاً آرسنیک، مقدار بسیار کم آن در غذای روزانه ی ما هست. در صورت لزوم و برای درمان، مقداری بیشتر را می توان با تجویز پزشک خورد. اما اگر بیشتر خورده شود، زهر کشنده ای است. حتی میوه ی مفیدی مانند پرتقال نیز از این قاعده مستثنی نیست. به این ترتیب تمام خوراکیها برحسب میزان مصرف، هم غذا، هم دوا و هم زهر هستند.

پس سم مطلق وجود ندارد و هر ماده ی خوراکی برحسب میزان مصرفش می تواند مسموم کننده باشد. هر غذائی که از میزان معین بیشتر خورده شود، برای بدن قابل تحمل نیست و خاصیّت سمی پیدا می کند چه باید خورد؟ بدن انسان دارای بخشهای متفاوت اعضای گوناگون است که هر عضو ضمن آنکه وظیفه ی خاصی دارد، در ضمن انجام وظایفش، موادی را می سازد و ترشح می کند که برای ادامه ی زیست، وجودش الزامی است. عناصرلازم برای تولید این ترشحات را بدن از غذاهائی که می خوریم می گیرد. پس خوراک ما باید به گونه ای کامل و تکمیل باشد که تمام عناصر لازم برای گردش زندگی را در خود داشته باشد. هریک از این فلزات و شبه فلزاتی که در درون سلولهای زنده وجود دارند و ادامه ی زیست را باعث می شوند، کمبود و یا نبودشان دربدن، سبب تولید بیماری های گونا گون می  شود که پزشک مجبور خواهد شد جبران آن را با دارو میسر سازد. پس چه بهتر پیش ازآنکه چنین اتفاقی بیفتد، با خوردن غذای خوب و مناسب از ناخوشی پیش گیری کنیم. به همین ترتیب باید گفت که غذای کامل به آن معنا که مثلاً یک خوراک مانند شیر و یا تخم مرغ غذای کامل باشد وجود ندارد. یعنی نمی  توان تنها با شیر و یا خاویار و یا تخم مرغ به این علت که مواد لازم برای رشد جنین را درخود دارند، زندگی کرد. بلکه غذا ضمن تازه بودن و سالم بودن، باید از تنوع و گونه گونی نیز برخوردار باشد.

نام علمی: Streptocarpus

نام انگلیسی: Cape – Primorose

استرپتوکارپوس یکی از انواع گیاهانی است که از تکثیر آن بسیار لذت خواهید برد. یکی از روشهای تکثیر این گیاه زیبا، کاشت بذر در دمای 21 درجه، از اوایل تا اواسط بهار است. گیاهانی که از بذرهای کاشته شده در اوایل تا اواخربهار بوجود می آیند در تابستان گل خواهند داد و بذرهایی که در اواخر بهار یا اوایل تابستان کاشته می شوند در پایان فصل تکثیر گیاهانی با بلندی 10 سانتی متر بوجود می آورند که در بهار سال بعد گل خواهند داد.

بذرها را در سینی بذر با رعایت فاصله کافی یا درگلدان های کوچکی بصورت تکی بکارید. زمانی که به اندازه کافی بزرگ شدند، آنها را به گلدانی متوسط حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت منتقل کنید.

این گیاه را می توانید از طریق برگ ها هم تکثیر کنید .

برگهای بالغ ولی نه خیلی پیر را، برای تکثیر انتخاب کنید. تکثیر از طریق برگ به روشهای مختلف انجام می شود. این روش ها به قرار زیر است:

1-     سرتاسر برگ را به 2 تا 3 و حتی 4 قطعه تقسیم کنید و بصورت عمودی در عمق تقریباً یک سانتی متری خاک قرار دهید.

2-   با استفاده از یک چاقوی تیز، ابتدا در امتداد رگبرگ اصلی وسط برگ را به دو نیم کنید و از سطح برش به صورت عمودی در عمق یک سانتی کتری خاک قرار دهید.

3-   پس از اینکه با برش از میان رگبرگهای اصلی چندین برش در یک برگ ایجاد کردید، آنها را از طرف سطح زیرین برگ، بر روی سطح خاک بخوابانید.

در هر سه روش از سینی بذر و کمپوست مخصوص بذر و قلمه استفاده کنید. خاک را کمی مرطوب کنید و قلمه ها را در دمای 21-20 درجه و نور مناسب و کافی قرار دهید. گیاهان جدید پس از 2 ماه از انتهای سطوح برش و یا از جائیکه رگبرگ ها بریده شده اند ظاهر خواهند شد. زمانی که به طول 5 سانتی متر رشد کردند، آنها را بیرون آورید (غیراز برگ قدیمی) و در گلدانهایی بزرگتر حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت بکارید. در طول عمل تکثیر، قلمه ها را با کیسه پلاستیکی شفاف بپوشانید، مخصوصاً در روشی که برگ ها را بر روی سطح خاک خوابانده اید و به طور منظم قلمه ها را کنترل کنید، تا از بروز هرنوع فساد و پوسیدگی جلوگیری شود.

شما می توانید                

سوالات خود را در زمینه باغبانی و سایر موارد در این بخش مطرح کنید....

Hydrangea macrophylla

خانواده: ساکسیفراژه ها

این گیاه را به خاطر امکان کشت مصنوعی در زمستان به صورت میلیونی در گلدان ها می کارند.

انواع پیشرس آنها در اسفندماه و گونه های دیرگل در اواخر خردادماه  گل می دهد. این گلها که گوی های درشت به رنگ های سفید وسرخ و قرمز را تشکیل می دهد معروف همگان است. پاره ای از گونه های گل سرخ آن اگر در زمینهای اسیدی کاشته شوند رنگ گلهایشان  به آبی تغییر رنگ می دهد.

بنابراین نوع گل آبی به خودی خود وجود ندارد و حاصل اثرات برخی محلول های شیمیایی است. برگ های گل ادریسی تعریق بسیاری دارد پس همه روزه باید خاک گلدان را بررسی نموده و همواره بدان آب داده شود. آب دادن مرتب و حرارت کمتر از 16 درجه ضامن بقای گیاه و دوام گلهای آن در آپارتمان است.

پس از تمام شدن گل می توان بوته گیاه را در هوای آزاد کاشت اما باید در زیر انبوه شاخ و برگ های درختان و در خاکی فاقد مواد آهکی صورت گیرد.