نام فیکوس دربرگیرنده بسیاری از گیاهان سرزمینهای گرم با تفاوتهای بسیار از درخت انجیرگرفته تا کائوچو است. متداولترین و ارزشمند ترین این گیاهان از نظر تزئین آپارتمان که در ایران هم بسیار متداول است فیکوس الاستیکا دکورا Ficus elastica 'Decora' یا کاچوی جنگلهای استوایی قاره آسیا است. امروزه بجزء نوع دکورا که گیاهی تنومند با برگهای سبز پر رنگ و براق است کاشته نمی شود. بطوریکه برگهایش به مراتب درشت تر و پهن تر از نوع اصلی آن است. ظریفترین این گیاهام موسوم به ( واریگاتا ) که بر روی برگهایش لکه هایی سفیدکرم و زرد دیده می شود.

فیکوس عالیترین و سازگارترین گیاه برای نگهداری در آپارتمان است، سالها عمر می کند، بسیار بزرگ می شود ودر عین حال برگ های خود را حفظ می کند. فقط باید در مورد نگهداری آن یک مورد را همواره مدنظر داشت که باید در جای کاملاً روشن و بدور از وزش باد قرار گیرد. بهترین زمان برای تعویض گلدان آن بهار است وخاک گلدان مخلوطی از خاک باغچه و خاک اره یا پوسته برنچ و مقدار کمی خاک برگ برایش کاملاً مناسب خواهد بود. در تابستان آب فراوان و گاهی کود محلول نیاز دارد وباغبان باشی توصیه می کند که برگهایش همواره با اسفنجی مرطوب تمیز شود.

- فیکوس بنژامینا : زادگاهش هندوستان بوده دارای شاخه های فراوان با برگ های کوچک دارد. بافت برگ ها محکم و چرم مانند و مقاوم است و مراقبتهایی همانند فیکوس الاستیکا نیاز دارد.

- فیکوس دیور سیفلیا : در زادگاه خود هندوستان طبیعتاً بر روی تنه سایر درختان زندگی می کند.

- فیکوس پاندوراتا ویا فیکوس لیراتا زادگاهش هندوچین است و برگهایش درشت و همانند ویولن، براق همراه با رگبرگ های برجسته و سفیدرنگ می باشد. این نوع بسیار مناسب برای محلهای بسیار گرم می باشد.

- فیکوس پومیلا : زادگاهش چین و ژاپن بوده، این گیاه با چنگک های خود همانند پیچکها به اشیاء می چسبد. نوع روستیک آن در سواحل زیبای مدیترانه می روید و غالباً برای پوشاندن دیواره های گلخانه های سرد و تراس ها به کار می رود.

- فیکوس رادیکانس : برگهای این گیاه کشیده، دراز همراه با رگه های رنگین است بطوریکه در نوع واریگاتا ی آن این رگه ها پهن تر و به رنگ سفید و کرم است. این گیاه به سرما حساسیت بیشتری نسبت به بقیه دارد اما در عین حال می تواند هوای زمستانی را تحمل کند.

این گیاه زیبا بوته گلخانه های گرم بوده و موطن اصلی آن برزیل است. برگ هایش درشت و متقارن و سبزرنگ با خطوط سفید در امتداد رگ برگها است. گلهای زرد آن که در اطراف سنبله ای مجتمع شده دارای کاسبرگ هایی به رنگ زرد یا برحسب نوع سرخ فام است . معروفترین انواع آن عبارتند از: لئوپلدی با کاسبرگ های سرخ و دیانا با کاسبرگ های زرد که لبه آنها سرخ رنگ است.

نام انگلیسی : Achimenes

از پیوند انواع مختلف (( آشیمنس )) که زادگاهش در آمریکای جنوبی است واریته های تازه ای بوجود آمده است که متعلق به خانواده ژنراسه می باشد و از لحاظ گیاه شناسی از تیره های مجاور ( گلکسینا ها) و ( سنتپلیا ها) می باشند. ریشه این گیاهان غده ای است و از آن ساقه های باریک و درازی می روید که از گلهای شیپور مانند قرمز یا ارغوانی و یا صورتی با روشنهای دلفریبی پوشیده می شود.

بهترین زمان برای کاشت پیاز این گیاه در اوایل فروردین بوده و در گلدانهایی با خاک سبک و مغذی می کارند. برای رشد آن حرارتی معادل 18 الی 20 درجه سانتی گراد و کمی رطوبت لازم است. بزودی ساقه ها می روید و زمانیکه ارتفاع آنها به حدود 20 cm رسید قسمتی از آنها را می چینند اما این امکان نیز وجود دارد که آنها را کوتاه ننموده بلکه به صورت ظریفی با استفاده از یک قیم آن را سر پا نگاه داشت.

زادگاهش برزیل است ولی بصورت روستیک در کرانه های شمالی مدیترانه و لابلای بوته های رونده دیده می شود. بوته انبوه آنرا در گلدانها نیز میکارند. اما در مورد اخیر (کشت و نگهداری جهت محوطه سازی و تزئین حیاط ) از واریته هایی مانند الکساندرا که ارتفاع کمتر و گل بیشتری دارد استفاده می نماید. گلهای آن کوچک، لوله ای شکل، زرد فام و بدوراز جذابیت زیاد است اما هر گل در میان سه کاسبرگ بزرگ بنفش رنگ یا ارغوانی قرار گرفته که قسمت تزئینی گیاه را تشکیل میدهند.

گلدانهای گل کاغذی را می توان به مدت 2 یا 3 سال نگاه داشت و باغبانان آنها را طوری پرورش میدهند که در بهار شروع به گل دادن نمایند و این امر تا بخشی از تابستان نیز ادامه می یابد. در این موقع می توان گلدانها را در هوای آزاد و در معرض هوای گرم و آفتابی قرار داد. در اواخر شهریور مجدداً گلدانها را باید به داخل ساختمان آورد و در حرارت 8 تا 10 درجه سانتیگراد نگهداری نمود. پیش از رسیدن فصل رویش باید آنها را هرس نموده و در گلدانهای جدید قرار داد. بهتر است در زمستان بدانها آب بسیار داده نشود و از معرض حمله حشرات گیاهی به خصوص قرمز دانه محفوظ بمانند.